سال 36 پ . م بازمىگردد . براين اساس مىتوان گفت كه وى تا حدود سال 30 پ . م در قيد حيات بوده است ، زيرا در آن‌چه از اثرش بازمانده ، هيچ اشاره‌اى به پيروزى اكتاويوس بر آنتوان در اكسيوم و پيامدهاى سياسى اين رويداد نشده است . آگاهى ما درباره‌ى زندگى ديودور بسيار اندك و محدود است ، اين هم از شوخىهاى تاريخ است كه درباره‌ى حيات كسى كه تاريخ جهان را به نگارش درآورده ، تاريخچه‌اى وجود ندارد . تنها منبع موثق درباره‌ى زندگى ديودور همان اندك اشاراتى است كه او خود درباره‌ى زندگىاش به ما مىگويد . ديودور در مقدمه‌ى عمومى اثرش ( كتاب اول ، فصل 1 ، بند 4 ) بيان مىكند كه براى نگارش اثر بزرگ خويش سى سال وقت گذاشته ، بسيار سفر كرده ، بخش وسيعى از اروپا و آسيا را پيموده ، در اين راه رنج‌هاى فراوان كشيده و خطرات زيادى را از سر گذرانيده است . همچنين در بخش ديگرى از همين مقدمه ( كتاب اول ، فصل 4 ، بند 3 ) مىنويسد كه در روم سكنى گزيد تا از منابعى كه در اين شهر وجود دارد بهره جويد ، غير از اين اطلاعات ناچيز ، هيچ اطلاع ديگرى درباره‌ى زندگى ، تحصيلات ، خاندان و اصل و نسب ديودور موجود نيست . شرحى بر كتابخانه تاريخى ديودور در زمينه‌ى تاريخ‌نويسى داراى ديدگاهى جهان شمول است . او هدف خويش را از نگارش كتابخانه تاريخى به صراحت بيان كرده است . او مىخواست تاريخ جهان را به نگارش درآورد و در آن تمامى رويدادهاى تاريخى را از آغاز آفرينش جهان تا روزگار خود شرح دهد . توجيه اين طرح در فوايد اخلاقى و سياسىاى نهفته است كه هر خواننده‌اى مىتواند با خواندن اين اثر از آن بهره گيرد . البته بايد اشاره كرد كه ديودور نخستين مورخى نيست كه از فايده‌ى تاريخ سخن به ميان مىآورد . سودمندى تاريخ حرف هميشگى مورخان يونان باستان و بويژه عصر هلنى بوده است ، اما درك و برداشت ديودور از تاريخ جهان متمايز از ديدگاه ديگر مورخان است و او خود را از اين حيث متمايز مىكند . بيشتر مورخان تنها به نگارش تاريخ يك سرزمين يا يك شهر بسنده كرده‌اند و شمار كمى از آن‌ها به نگارش تاريخ